|
03-06-2006 - Stackers
1-6-2006
'Stackers'
"Kijk dat zijn nu stackers", zei hij, "ze gaan pauze nemen".
Ik kijk recht voor me en het voelt alsof ik in een MadMaxfilm terecht ben gekomen anno 3014. Rechts, links, boven, onder, overal waar ik kijk containers en nog eens containers en daar middendoor rijden hoge gele voortuigen, hoge poten, een lange trap naar boven met aan de zijkant in een glazen kastje en (hopelijk) een mensje erin.
Inderdaad vanuit elke uithoek van het gigantische haventerrein komen die gele voertuigen nu gereden en ze maken een lange rij naar hun rustplaats.
"Hoe houden ze hier die boel uit elkaar", vraag ik want het duizelt voor mijn ogen. Rustig geeft hij me uitleg. Hoe die containers altijd hun bestemming weten te vinden. Hoe met één druk op de knop is te zien waar hij vandaan komt, waar hij heen moet. Wie, wat, waar, alles zit in de code op de container dus. Met een handig gebaar zet hij het 18 meter lange gevaarte achteruit op zijn plaats tussen de andere wachtende chauffeurs. Achter het raampje in de truck naast me ligt een chauffeur te slapen tot dat ineens zijn stacker over hem heen schuift. Met een 'BOINGGG' takelt de stacker zijn container omhoog en binnen 5 seconden staat de truck er als een leeg geraamte bij.
"Ik vind dit een beetje eng schat", murmel ik bijtende op mijn lip.
"Ja, de eerste keer is het altijd een beetje eng", zegt hij alsof hij een geruststelling doet tegen een maagdje van 15 jaar bij haar eerste vrijpartij. Als onze 'BOINGGG' daar is schrik ik me wezenloos. Het kabaal en de beweging die de truck maakt bij het aftillen van de 24.000 kilo die in de container zaten is heftig.
Een paar minuten later staan we op het volgende terrein om weer een container op ons getild te krijgen. Inderdaad de tweede 'BOINGGGG' is al minder dan nummer één van daarnet.
Wat een vreemde gewaarwording. Vier jaar woon ik nu in Antwerpen en nog nooit wist ik hoe de haven hier werkte.
Na een zoen zet hij me thuis af, voor hem nog twee uur file te gaan voor hij zijn thuis ziet.
's Avonds lig ik als een klein kind om 18.30 in mijn bed na te mijmeren over de reis. Over Duitsland. Over dat ik op een anderhalf uur na niet geslapen heb. Over de aardbeien die ik hem voerde. Over onze lange gesprekken over van alles en wat. Over de cmr's die hij me liet invullen. Over de bewondering van het mooie Sauerland. Over putjes die ze volgens hem maar 's nachts moeten maken in het wegdek. Over zijn miljaardevloek tegen de Pool die 5km te zacht reed.Over de knuffel samen in het te kleine bedje. Als bijna mijn ogen toevallen bedenk ik me: mens ik heb je lief....
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:08
|
|
03-06-2006 - Moederliefde
30-5-2006
'Waanzin en Moederliefde'
Niet alleen is dit een titel van een goed boek alsook materie die mij intens kan boeien. Waanzin en moederliefde....
Daar ik bewust voor een kinderloos leven koos kan ik het begrip moederliefde in mij niet voorstellen. Mij heeft de zorg voor zo'n prul wat hoofdzakelijk de eerste drie jaar in het leven louter jankt en schijt weinig aangetrokken. Wel ben ik in het bezit van een moeder die haar moedergevoelens nooit indamde. Dat liefde en haat naast elkaar liggen is in onze relatie duidelijk. Soms haalt ze het bloed onder mijn nagels uit en volgende keer kan ze me weer tot tranen toe bewegen met haar goedheid. We leven 70km bij elkaar vandaan, overlopen elkaar niet met bezoekjes en toch belt ze juist op de dag dat ik me niet helemaal lekker voel. Ze heeft daar een sensor voor denk ik zo.
Jongste zus heeft zo'n zelfde sensor in haar merkte ik op een feest. Terwijl 20 mensen door elkaar heen kakelden en de muziek luid stond op het tuinfeest, excuseerde ze zich bij haar gasten: ik moet naar binnen mijn kind huilt! Hoe ze door al dat lawaai haar kind kon horen is mij een raadsel. Waanzinnig...
Mannen en moederliefde nog zo iets. Hun moeders waren mijn schoonmoeders en elke grap die er over schoonmoeders ooit gemaakt werden waren in mijn ogen terecht. Altijd trof ik van die supervrouwen waarvan het huis kraakhelder was, de cakes nooit mislukten, hun haren altijd in plooi zaten, de ficus nooit uitviel, de cursus touwknopen altijd een succes was, hun pudding nooit klodderde, hun man nooit vreemdging en de fotoboeken compleet waren zonder vouwhoekjes en met bijhorende leuke teksten. Jakkk!
Al bij de eerste ontmoeting wist ik, zij vindt mij veel te laag voor haar kind. Wat waarschijnlijk ook waar was maar wat ik op dat punt nog niet wilde weten en zeker niet van haar! De steken onder water nam ik maar voor lief want val je een man aan over zijn moeder dan heb je een rel in huis. De waanzin in de moederliefde...
De oneerlijke strijd die hier gaande is tussen gescheiden mensen en hun kinderen is volgens mij te wijden aan die zelfde waanzin en moederliefde. Elke rechter heeft een moeder die ook op dat zelfde voetstuk staat en is het bij toeval een vrouwlijke rechter dan komen haar moedergevoelens erbij kijken. Nooit zullen vadergevoelens dus een rol spelen in het geheel, terwijl ik om me heen mannen totaal zie afbreken omdat ze hun kinderen niet of nauwelijks mogen zien. Dat hier om de zoveel tijd een vader compleet door het lint gaat en zijn gezin inclusief zichzelf vermoordt, wordt niet gehoord als de befaamde alarmbellen van: jongens wij doen hier iets verkeerd hoor met onze rechtspraak.
Niemand staat stil bij de vraag "wat zouden die mensen vooraf hebben meegemaakt wil je zo'n stap zetten?". Nee de vader valt gewoon onder de noemer: waanzin. Makkelijk he?
Yep, moederliefde als hoofdzaak...
Wat ik nu niet goed kan wisselen is waarom wij die moederliefde in de dierenwereld dan weer niet respecteren. Een maand geleden kwam ik voorbij een wei waar schapen met hun lammetjes tevreden graasden. Gelijk voel je de lente in je door dat beeld. Nu een maand later staan alle moeders er weer alleen. Elk kind werd afgepakt omdat lamskoteletjes bij velen op het walgelijke menu staat. Ik denk dat die moeders hun kinderen ook zullen missen en zal daarom nooit lamsvlees eten. Waar ik opgroeide woonden wij naast een boerderij. Moeder koe loeide drie volle weken als haar kalf werd afgepakt. Een verschrikkelijk geluid wat tot op het bot gaat bij een goed luisteraar. Nog hoor ik het geluid als ik kalfsvlees in de supermarkt zie liggen en bedenk me: welk harteloze mens kon dit doen? Lamsvlees, kuikenvlees, kalfsvlees zou voor mij verboden mogen worden, je hebt tanden als je perse vlees wil eten eet dan het vlees van een volwassen beest wat tenminste een leven achter de rug heeft. Canada schreef weer een jachtvergunning uit voor 600.000 zeehondjes. Zeshonderdduizend baby's die daar op verschrikkelijke wijze mogen worden afgeslacht....
Waanzin en Moederliefde...
Nee, vandaag ben ik niet trots om bij het ras "mens" te horen, wij zijn hier op aarde het meest verschrikkelijke roofdier wat er rond loopt!
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:08
|
|
03-06-2006 - Mannen 1
22-5-2006
'When God created men...She was only joking..'
Al het leuke wat zaterdagavond op de planning stond kon niet doorgaan omdat hij hoofdpijn had. "Sorry, schatje ik heb hoofdpijn", was dat niet jarenlang een vrouwentekst?
Mannen worden dag bij dag steeds meer vrouw bedenk ik me. Andersom ook vrouwen worden steeds meer man.
Ank is chagrijnig omdat haar trike weer kapot is en Ralf mijn beste vriend is gelukkig want zijn zelfgebakken cakes lukten bijzonder goed afgelopen week. Laatste ex kon intens trots zijn als zijn was op zondagmiddag weer gewassen en gestreken in de kast lag..
Nu herinner ik me weer een voorval uit mijn jeugd, iets te hard gefietst, iets te veel afwezig, iets te hard tegen die stoeprand waarbij een gat in mijn hoofd het eindresultaat was. Toen pa mijn bebloed hoofd en gezicht zag riep hij met afschuw: verdomme en je moeder is niet thuis, loop maar gauw naar de buurvrouw, terwijl hij zich met twee handen aan het aanrecht vasthield om niet flauw te vallen. (sterke man...)
Broerlief was nog eens een complete dag totaal uit zijn humeur omdat een wijkverpleegster die dag een hieleprik bij zijn eerstgeborene kwam zetten. De Beesten! Hoe kunnen die mormels zo een klein babytje pijn doen vroeg hij zich af. (sterke man..)
Het meest verschrikkelijke onderzoek in een hospitaal moet dat wel zijn van het dikkedarmonderzoek. Gelukkig maakte ik het nog nooit mee. Veel mannen in onze familie wel want wij zijn blijkbaar een rasje van zwakke maag- en darmtoestanden. Ooms en neven vertelden dus in geuren en kleuren welke martelpraktijken je dan ten deel vallen. Iets met een ijzeren buis in een ontstoken omgeving terwijl de mens op dat punt al weken voordien zich miserabel voelt en je ook nog in je meest onvoordelige positie erbij zit. "Ik gilde als een speenvarken", zei een van de ooms.
Ank en ma ondergingen ook het onderzoek waarbij ze nadien zeiden, ja prettig is het niet, maar het is wel te doen hoor...
Het zal zowat hetzelfde verhaal zijn als een bevalling neem ik aan.
Zoals een komiek op een dvd zo mooi vertelde: wat voor verschrikkelijks moet een wee zijn, als ze je terwijl met een schaar kunnen inknippen en je daar dan niets van voelt.. Toch ondergaan vrouwen die pijn keer op keer en als ik vraag ben je niet bang, zeggen ze..hee het moet er toch uit he.
Gister trok de jumborun voorbij mijn werkplek. 245 Vrachtwagens met in elke vrachtwagen één of meer gehandicapte kinderen. Een prachtig initiatief want die mannen doen het toch maar, heel de week gewerkt en een vrije zondag opofferen om die kinderen een mooie dag te bezorgen.
Aan de ruwe bonk die later voor mijn balie stond vroeg ik, en hoe was het? Met tranen in zijn ogen vertelde hij over heel de dag. Vol emotie want zijn gehandicapt bijrijdertje had hem omhelsd bij het afscheid....
Wie zou het verzonnen hebben dat mannen het sterke geslacht zijn en vrouwen het zwakke eigenlijk?
Misschien waren mannen ooit wel stoer en vrouwen ooit wel zacht. Misschien zijn alle dingen wel langzaam aan het veranderen.
Misschien worden mannen vrouw en vrouwen man.
Misschien komt er dan eens een duidelijk antwoord op de vraag : waarom hebben mannen eigenlijk tepels....
Zou de evolutie zo ver gaan dat mannen ooit kinderen gaan baren?
Hahahahaaa....dán kan alleen de tekst van Bachman Turner Overdrive begrepen worden....You ain't seen nothing yet...be..be..baby....you ain't seen nothing yet!
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:07
|
|
03-06-2006 - De vrouw in jou 2
17-5-2006
'De vrouw in jou' (2)
Marlène en Ank komen toevallig op dezelfde avond langs op mijn werk. Marlène is van een doodgewone klant uitgegroeid tot een heuse vriendin en Ank is de vriendin die ik al zo'n twintig jaar diep in mijn hart draag.
Ank en Marlène kennen elkaar ook via mij en zo ontstaat er een trio vrouwen die elkaar afbekken, opbeuren, afbreken en weer opbouwen dit met bijzonder veel hard gelach en gemeut onder minstens vier kannen verse thee en voor Ank er een doos koekjes bij.
In grote lijnen hebben we alle drie het zelfde leven. We wonen alleen, hebben ons eigen inkomsten en hopen maar niet ooit op onze moeders te gaan lijken.
Over mannen zijn we het eens: ze zijn verschrikkelijk!
Daarom neukt Marlène alleen op vakanties en met carnaval bij voorkeur de klojo met het strakste kontje van de tent en in de tussentijd wacht ze nog echt op haar prins op het witte paard (een zwart of bruin paard mag ook want ze is nogal paardengek).
Ank heeft een lat Bob genaamd waar ze haar draai blijkbaar bij heeft gevonden. In de jaren dat ze hem latte draaide hij wel even drie keer naar een ander toe, maar zoals Ank met haar groot hart zo mooi verwoordde; ja vreemdgaan doen ze allemaal en van die zeikerd van mij weet ik het tenminste. Punt.
Zelf geloof ik niet in Mister Right, maar wel in Mister Right Now. Soms raak ik tot over mijn oren verliefd en het volgende moment roep ik weer dat mannen niet de moeite zijn je er over druk te maken, tot er weer een nieuw exemplaar in mijn bed ligt en ik er weer even anders over denk.
Daar het zonnig weer was deze week troffen we elkaar die avond dus alle drie in een kniebroek bij toeval.
"Sjeezus jij mag wel eens gaan zonnebanken" sprak Marlène tegen mij, "je benen zijn zo wit ze geven haast licht af".
Ank springt gelijk in haar zelfverdediging en zegt: ik zonnebank maar veel is er nog niet van te zien zeg!
"Ze zijn tenminste stukken bruiner dan die van Did" oordeelt Marlène met haar wel 15 tinten donkerdere benen als ik, want zij hangt elke dag een paar uur onder het zonnekanon.
Uren later als ik weer naar huis rijd denk ik na over haar woorden. Yep, Marlène heeft gelijk mijn benen zijn melkflessen. Ik heb ook nooit anders geweten dan met die melkflessen rond te lopen. Mij stoorden ze nooit. Tenslotte ben ik een blonde vrouw uit de Benelux wat voor reden heb ik nu om er dag in dag uit bruin bij te lopen? Kijk dat een Spaanse deerne of een Portugese vlam er met een mooi bruingetinte huid bij loopt ok, maar waarom geldt dat voor ons hier ook?
Waarom zou ik op een andere vrouw moeten lijken dan dat ik zelf van nature ben? Oh ja, omdat het in de magazines zo staat. Ik zie daar perfecte vrouwen ja, allemaal maatje 36, allemaal goed gekleed en mooi bruin in de zomer. Geen sproetjes, geen pukkels, geen rimpels, geen drie buiken, geen hangtieten, geen putten in hun billen en geen korte nagels.
Zouden die zelfde perfecte vrouwen in de magazines er ook wel eens bij stilstaan dat elk jaar 20.000 jonge meisjes naar het graf gedragen worden omdat ze stierven aan anorexia?
Zouden ze er bij stilstaan dat elk jaar opnieuw die mooie kleurtjes voor hun nagellak en de peroxide in hun haar en hun prachtige lipstick (kleur nummer 803) eerst bij 700.000 proefdieren in hun onschuldige oogjes gesmeerd werd of dat hun nieuwe parfum onverdoofd onder de huid van konijntjes gespoten werd? (Nee niet met een klein prikje, gewoon een lap huid van 10x10cm compleet weg bij het beestje zodat de ettering daarna goed te zien is hoor)
Zouden ze er één nacht van wakker liggen dat zij zorgen voor legio complexen bij vrouwen zodat gezonde vrouwen vandaag naar de kliniek stappen om onnatuurlijke operaties te ondergaan zoals botox, liposuctie, maagbanden en buikwandcorrecties met alle risico's erbij?
Nee, over mijn melkflessen maak ik me niet druk, in mijn badkamer is geen een product te vinden waar dierenleed aan kleeft, de rimpeltjes rond mijn ogen horen bij mij net zoals mijn hangtieten en de putten in mijn billen...want hoe je het ook bekijkt...ik ben net zoveel vrouw als jullie..
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:06
|
|
03-06-2006 - De groentenboer
2-05-2006
'De Groenteboer'
Sinds enige tijd bezoek ik wekelijks de groenteboer.
Hij is zonder daar enige inspraak in te hebben deel van het plan probeer-eens-wat-gezonder-te-leven-trut.
Elke vrijdag maak ik dus een kleine wandeling naar zijn toko die altijd bijzonder prettig ruikt.
Op het bordes voor zijn winkel lachen de mango's, kersen, druiven, appels en watermeloenen me al toe.
Een sortering van kleur waar menig kunstschilder een ochtendje mee zoet zou zijn op zijn doek.
Mannen zag ik er nooit en de vrouwen zijn inclusief mezelf bijzonder vervelend voor de groenteboer.
Wij knijpen in zijn fruit, ruiken eraan, pakken het vast met ongewassen handen alsof we in een mega gigolotent het lekkerdje voor deze avond uit aan het zoeken zijn. Hmm..te rond...hmmm...te sappig...te hard...
Meer dan de helft van wat we vastpakken leggen we weer terug zodat de vrouw na ons het weer kan betasten en keuren.
De tros met 40 perfecte druiven en één bruintje eraan leggen we weer terug; wij willen geen rot fruit wij willen vers fruit alsof we niet weten dat van die tros met alle 40 vruchtjes groen ook niet die ene binnen een paar dagen bruin zal zijn.
De groenteboer laat het allemaal toe, hij rept geen woord bij het toezien hoe wij zijn fruit kneuzen en beurzen. Nee, hij staat met een lach geduldig te wachten tot wij onze gading gevonden hebben.
Als ik vraag bij de onbekende vrucht : 'hoe eet men dit?', legt hij braaf uit hoe ik het schoon moet maken en waarbij ik het kan gebruiken.
Hij is blond, jong en blaakt van gezondheid. Aan zijn armen is te zien dat lange tijd met zware kisten sjouwen een mega mannelijke spieropbouw het logische gevolg is.
Vriendelijk vraagt hij dan ook nog of ik pauze heb of dat ik nog moet gaan werken die dag, kortom ik haat hem diep...
En hij mij, lees ik in zijn ogen. Hij haat vrouwen die zijn fruit als melaatsen behandelen, hij haat onze verhalen over het leven thuis, hij haat ons gezwam over het weer en over de buurt.
Hij ziet met lede ogen toe hoe wij het zorgvuldig uitgezocht fruit in onze tas proppen en daar ook nog even als laatste doodssteek voor zijn vak onze portemonnaie bovenop gooien.
En waarom doen wij dit?
Omdat hij ooit een geheim pact sloot met onze moeders!
Hij was het die de vreselijke andijvie in de aanbieding gooide waarop mijn moeder de zooi kocht en ik de zelfde avond zat te kokhalzen boven het bord met groene blubber en mam zei: 'toe eet je bord leeg het is zo gezond'.
Hij was het die 100 dagen per jaar tegen ma zei: 'ja het is echt weer vandaag voor stamppot', waardoor wij weer boven een bord zaten met een oranje of groene brij, alsof je tandloos door het leven ging. Het rook niet lekker, het zag er niet lekker uit en bovendien smaakte het ook nog eens niet lekker.
Vooral hij was het ook die mijn moeder wijsmaakte dat aardappels zó gezond waren. Gezond? Aardappels gezond?
Vanaf het moment dat ze de grond in gaan gaat er gif en gif en gif overheen! Miljoenen van die meelballen propten wij onder het strenge toeziend oog van ma door onze ongewillige strot.
Vijftien jaar ellende, elke dag opnieuw door jouw toedoen...vijftien jaar lang: toe eet je bord leeg, nee je gaat nog niet van tafel, nee eerst dit opeten voor je je dessert krijgt.
En daarom groenteboer, kwak ik even mijn tas op de grond als ik voor je deur even met de buurvrouw wil praten en kijk ik even uit mijn ooghoek of je het wel zag.
Wraak is soms net zo zoet .....als jouw fruit..
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:05
|
|
03-06-2006 - On the road
9-5-2006
'On The Road'
Al sinds mijn kindertijd heb ik iets met vrachtwagens. Opgroeien tussen twee broers met hun Tonka- en Legospeelgoed doen een meisje veranderen. Wij woonden buitenaf; de overbuurman had een boerderij en de buurman daarnaast een houtsloperij. Daar werd vaak met de vrachtwagen gereden en als het maar even kon zat ik bij de buurman bij in de cabine. Hoog boven het wegdek voelde ik me supermachtig en het was ook een ontsnapping om even niet met de jongens hutten te hoeven bouwen waar ik toch maar steeds uitviel.
Heel vaak moest de buurman sloophout wat als kachelhout verder door het (korte) leven zou gaan afleveren, ik vond dat prachtig. Die grote kiepbak die omhoog rees en het hout wat geen andere weg had dan met een daverend geluid eruit te donderen. Buurman en truck, mens en machine in evenwicht.
De broers haalden ook beide hun groot rijbewijs dus regelmatig kon ik weer in een cabine meereizen op weg naar wat hun altijd noemde 'ah tis een ritje van niets Didi'. Maar al die ritjes-van-niets kleurden toch mijn leven. Pa had een passie voor Amerikaanse trucks dus zo liepen ze als rode draad door mijn leven.
Vanaf mijn 20ste kwam ik thuis in de Shellwereld en ja daar kruisen de trucks en bijbehorende truckers ook constant je weg. Een raar wereldje die truckerswereld. Het lijken ruwe eenlingen maar er is geen vak ter wereld te vinden waar mensen meer inschikkelijk zijn dan daar. De eeuwige strijd tegen de klok zou mij vier hartattacks per jaar bezorgen in tegenstelling tot de truckers die vaak van baas veranderen indien hun werk makkelijk en te overzichtelijk wordt. Nee, ze willen uitdagingen liefst elke dag elk uur opnieuw.
Zelf ben ik me ervan bewust dat alles wat hier nu in huis staat ooit in een truck zat, de asbak, de pc, de stoel, de lamp, het pak yoghurt, zelfs mijn dildo (alhoewel ik hoop dat de vervoerdende trucker destijds niet wist dat het ding hier in huis zou belanden).
De leus 'zonder transport staat alles stil' neem ik voor waar aan. Stoppen trucks met rijden dan ligt elk land binnen een week op zijn gat. Komt de truck met boodschappen niet aan bij de supermarkt raken de rekken leeg. Komt de tankwagen bij ons op het werk niet drie maal per week lossen kunnen wij de mensen geen liter benzine meer verkopen. De trucks die wij op het werk te zien krijgen verschillen van type van soort vervoer van soort inhoud en van soort route. Eén ding wat wel altijd hetzelfde is of er nu een gast van 22 of een man van 63 achter het stuur zit, ze hebben allemaal een soort ingebouwde kalmte in zich.
Volgens mij bouwen ze een soort chip in die mensen gelijktijdig met het behalen van hun groot rijbewijs. Tegen een beginneling hoorde ik een oude rot in het vak dan ook zeggen: les 1 altijd rustig blijven, les 2 altijd rustig blijven!
Jelle, die vier keer per week Nederland-Engeland rijdt zag dat ik op een avond zonder bewaking af moest sluiten. Ah, geeft niet meissie, blijf ik mijn pauze wel even hier houden. 'Even'..proest..hij mist daardoor zijn boot en heeft dan minstens een halve dag vertraging op zijn route. Maar Jelle bleef, hoe hard ik ook tegenwierp dat hij ellende met zijn afdeling planning en met de klant in Engeland zou krijgen, want een trucker blijft ALTIJD kalm.
Aan de balie hoor ik soms de gsmgesprekken van de truckers, ze worden afgeblaft, uitgekafferd en als honden behandeld door hun bazen, hun planning, hun klanten..en vaak hun vrouw..maar ze blijven kalm.
Ooit reed ik mee met een truck naar Lyon. Onderweg passeerden we de Ardennen en daar het winter was spookte het daar enorm. Sneeuwstorm, hagel, windvlagen die heel de cabine schokten en steeds ging de chauffeur langzamer rijden tot het moment daar was en hij zei: nee dit is gekkenwerk ik ga hem nu aan de kant zetten. Halverwege een berg stonden we op de vluchtstrook terwijl Koning Winter zijn aria uit volle borst om ons heen zong. Doodsbang vroeg ik "waarom rijden we nu achteruit?". Waarop de trucker kalm, berustende, zijn handen lichtjes op het stuur en zijn spiegels in de gaten houdende tegen me zei met een glimlach: we rijden niet....we glijden... Brrrrrrr!
'Nee-zeggen' is ook zoiets. Oudste broer presteerde het zelfs om op zijn huwelijksnacht zijn wekker te zetten, want ja, moppie, ze hebben echt niemand anders morgenvroeg dus ik moet dat ritje wel doen, maar ik ben weer vroeg terug hoor! Het vroeg-terug-keren van manlief leert elke truckersvrouw volgens mij binnen zes weken af. Eens was ik ook zo'n truckersvrouw en ik heb er zelfs in een ruzie nog eens uitgegooid nadat manlief 70uur gereden had en weer zijn koelbox stond in te pakken voor een ritje-ff-tussendoor: je bent niet menselijk joh, als ik jouw pols open zou snijden komt er geen bloed maar diesel uit volgens mij! Hoe laat ze gaan vertrekken weten ze, hoe laat ze terugkomen weten ze nooit...
Op de snelweg rij ik graag achter of tussen ze in. Graag kijk ik naar de achterkant van zo'n truck. Die grote achterbumper, grote achterlichten, het rvs-sluitwerk op de deuren en de vele codes en nummers op zo'n achterkant waar ik geen snars van begrijp. Soms fantaseer ik waar die container is geweest en wat erin zit en waar ze heen gaan. Vriendin Ank roept dan altijd bij drukte, ga toch op die linkerbaan rijden joh, zo gevaarlijk tussen die trucks. Mijn antwoord is dan: ik rij liever tussen de mensen met de meeste wegervaring dan tussen die onervaren idioten op die andere baan. Nee, mij rijden die mannen (en soms ook vrouwen) me niets in de weg. Ben zelfs nog van mening als iedereen op tijd zou vertrekken en we ons aan de snelheid van die trucks zouden houden dat we zelfs minder files zouden hebben. Zij geraken toch ook altijd op hun bestemming.....?
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:05
|
|
03-06-2006 - De vrouw in jou 1
6-5-2006
'De vrouw in jou' (1)
Deze week noemde iemand mij een feministe. Dat maakte me blij. Heel graag zou ik een feministe zijn. Vechtster voor vrouwenrechten. Voor veel vrouwen heb ik een diep respect en veel vrouwen zou ik vandaag nog wakker willen brullen met de tekst: waar zijn jullie in hemelsnaam mee bezig!
De groep waar ik respect voor heb zijn de vrouwen die bewust leven, die nadenken over dingen, die ook nog soms hun dromen waar maakten en die vooral hun zelfrespect daarbij niet verloren.
Laat ik jullie even voorstellen aan Sabine. Ze is 18 jaar, heeft een vriend, werkt bij haar vader in de zaak en is bloedmooi. Alles heeft ze van Moeder Natuur cadeau gekregen; lange blonde haren, tanden zo wit als een laken, een figuur waar ze zonder te sporten mee de catwalk op kan en ogen waardoor menig man smelt. Bovendien is ze heel aardig en kan aan elk gesprek deelnemen. Twee jaar ken ik haar nu en in die twee jaar is er veel gebeurd. Haar toekomstdromen zijn simpel en puur, ze wil trouwen met haar vriend en een paar kindjes. Zij houdt diep van hem..
Vriend Carlo is ook mooi en erg standaard. Zijn merkkleding en sportwagen zouden hem eigenwaarde kunnen geven maar dat doen ze jammergenoeg niet. Nee, zijn eigenwaarde wordt via Sabine's lichaam uitgevochten. Eerst kwam er een navelpiercing, want zo zei Carlo alle meiden van mijn vrienden hebben die ook! Dus ging er een naald door haar navel zodat hij weer bij zijn vrienden kon passen. Mooi he? Heeft ze voor mij gedaan sprak de onbenul nog vol trots. Een half jaar later bleken tongpiercings in de mode te zijn en weer lag Sabine doodsbang in een of andere vage tattooshop om het volgende ijzerwerkje in haar perfecte lichaam te laten plaatsen. Strings draagt ze omdat hij het graag ziet want ze geeft toe aan me, 'nee lekker zitten doen ze niet maar ja kan toch geen ouderwetse slip aantrekken he?' Nee, inderdaad dat kun je niet, niet als je zo'n vriend hebt.
Alles aan Sabine is nu wat hij wilde; haar piercings, haar make-up, haar kleding, haar onderkleding.
Maakt hem dat blij? Nee!
Op de avonden dat ik hem zie en zij er niet bij is zit hij met zijn neus in de naaktbladen die voorhanden zijn op mijn werk. Elke bimbo die binnenkomt kleedt hij met zijn ogen uit. Telefoonnummers met die zelfde bimbootjes wisselt hij uit en ja de cartuningmeeting vorige week zondag was super; zoveel lekkere wijven dat daar rondliepen!
Zij gaat ooit wakker worden uit deze fake droomwereld, hij niet en ik weet niet wie van de twee dán het beste af zal zijn...
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:04
|
|
03-06-2006 - Juffrouw Coenen
..Vandaag herinnerde ik me het weer.
Ineens tijdens het lopen toen ik de hoek om ging stapte ik op de gele tegelvloer en alles was daar weer.
Hoeveel jaar was ik het vergeten?
Nu ben ik 43, toen was ik 7 of 8 jaar.
Grof voor mijn leeftijd met sproeten en een rode glans over mijn haren waardoor ik vaak van me af moest bijten. Dat afbijten lag me wel.
De derde klas bij Juffrouw Coenen. Alles weet ik weer sinds vandaag...
Juffrouw Coenen onze sportieve goedlachse juf die altijd een aai over je bol gaf als je goed werk leverde. Haar stralende witte tanden en fonkelende ogen zie ik weer voor me. Zélfs de beweging van haar hoofd als ze haar haren naar achter schudde.
Op vrijdagmiddag speelde ze gitaar voor ons en ik genoot daar enorm van. Haar zuivere stem en lenige vingers die over de snaren gingen.
En dan was er die dinsdag...
Alles staat me nu ineens helder voor de geest. Hoe we om half tien in de bus stapten met ons tassen met zwemkleding bij. Naast Nelleke mijn schoolvriendin die altijd heel nerveus was als we zwemles kregen want Nelleke had een probleem met haar motoriek. Haar armen en benen wilden nooit doen wat haar hoofd wilde. Wij zwommen al lang in het grote bad zonder bandjes en Nelleke lag nog op haar handen in het kikkerbadje met vier of zes bandjes en kurk om haar middel te worstelen om boven te blijven.
Een kwartier later aangekomen bij het zwembad, omkleden en het water in. Nog precies weet ik hoe mijn buik die dag rommelde en ik vroeg aan de badmeester of ik even naar het toilet mocht.
Achter me hoorde ik bij elke stap het lawaai van 30 spartelende en lachende kinderen wegsterven. Langs de douches waar het nu heel stil was. Naar de kleedkamer waar ook het toilet was.
Achter een van de plastic gordijnen was wel een geluid te horen. Rare geluiden die ik met mijn kinderhoofd niet gewisseld kon krijgen. Gebrom van een mannenstem en de stem van Juffrouw Coenen. Ze leek wel heel boos...of bang..of..haar 'nee' en 'niet doen' maakten bij mij een fel gevoel los. Iemand kwam daar aan MIJN Juffrouw Coenen!
De volgende seconden of minuten gingen als een flits voorbij. Terwijl ze vandaag in slowmotion mijn netvlies voorbijgaan.
Mijn armzwaai met het plastic gordijn, de buschauffeur met zijn broek op zijn hielen en Juffrouw Coenen met een doodsangst in haar ogen waarbij ze riep 'Oh kind nee!' en dan de klap tegen mijn hoofd van de chauffeur die mij met een harde klap op de gele tegelen vloer deed belanden...
In het half uurtje dat wij zwemles hadden wist die man haar te tekenen voor het leven. De schoft!
Niets wist ik toen, niet wat haar overkomen was, niet welk verschrikkelijks hij haar aandeed, ik wist helemaal niets....
Geen enkele volwassene die mij maar enige uitleg gaf. Geen woord.
Het enige wat ik me kon bedenken was dat ik iets heel erg fouts gedaan had die dag. Ook toen ik een paar maanden later uit de klas van Juffrouw Coenen geplaatst werd dacht ik het weer...ik heb een fout gemaakt..maar welke???
Vandaag weet ik beter, ik zal de arme vrouw aan haar meest ellendige dag hebben herinnerd. Zonder te weten in al mijn onschuld was ik de enige link naar die dag voor haar.
De tranen die nu zoveel jaar later over mijn wangen lopen zijn voor jou juf..ik hoop dat je het gered hebt..
Gepost door: didisdinges op 03-06-2006 om 10:03
|
|
|